شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01

شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01

بررسی و نگاهی به شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01

شلنگ های سوخت تجهیزاتی هستند که در صنایع گوناگون مانند صنایع خودرویی ،صنایع هوایی و … برای انتقال سوخت مورد استفاده قرار می گیرند.

برای تمام مواردی که نیاز به لوله کشی برای انتقال سیالات داریم اما بنا به دلایل گوناگون این امکان برای ما فراهم نیست از شلنگ تخلیه سوخت هوایی استفاده می کنیم

شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 به دلیل انعطاف پذیری انتخاب مناسبی برای این موارد به شمار می روند.

از شلنگ تخلیه سوخت هوایی برای عملیات سوخت رسانی به باک هواپیما استفاده می شود .

از شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 برای انتقال سوخت چه بر روی زمین و چه برای سوخت رسانی از یک هواپیمای سوخت رسان به یک هواپیمای دیگر ( اصطلاحا به آن سوخت گیری هوایی نیز گفته می شود )استفاده می شود.

شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 دو نوع بنزینی و الکلی دارند و از نظر جنس بدنه شلنگ ها در انواع لاستیکی ، سیلیکونی و PVC در بازار موجود هستند.

شلنگ تخلیه سوخت هوایی در سایز های مختلفی از قبیل 1 ، 5/1 ، 2 ، 5/2 ، 3 و 4  الی ……  موجودند.

شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 اگر در وزن پایین طراحی و تولید گردند قطعا کارایی بهتر و بالاتری خواهند داشت شلنگ های سنگین و با وزن بالا از نظر حمل و در زمان استفاده ممکن است ایجاد مشکل کنند

این قاعده برای تمامی شلنگ ها صدق می کند چه انواع شلنگ های سوختگیری زمینی و چه سوخت گیری هواپیمایی.

شلنگ تخلیه سوخت هوایی با کیفیت باید دارای تحمل بالا باشد و در برابر تغیرات محیطی از مقاومت مطلوبی برخوردار باشد.

اگر شلنگ های سوخت هواپیمایی از نظر دما و فشار مقاومت نداشته باشد ممکن است در شرایط جوی گوناگون و یا فشار بالای سیال دچار آسیب شوند .

پس برای خرید یک شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 باید به این نکات توجه داشت.

شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 هواپیمایی چه در زمینه سوخت هواپیمایی و چه در مبحث سوخت زمینی ، باید با توجه به میزان و نوع سیالی که مقرر است برای آن استفاده شود انتخاب گردند.

علاوه بر این موارد نوع آب و هوا و شرایط محیطی که قرار است شلنگ در آن مورد استفاده قرار گیرد را نیز مدنظر قرار داد.

شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 زمینی و شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 تفاوت هایی نیز با یکدیگر دارند ، مهمترین تفاوت این شلنگ ها نوع غلاف پیچیدهشده در داخل شلنگ است.

در شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 زمینی برایغلاف داخلی شلنگ از نوعی فلز استفاده می شود تا خاصیت مغناطیسی ایجاد کند و باعث جلوگیری از خطرات آتش سوزی شود

اما در شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 هواپیمایی برای ساخت این غلاف از نوعی آلیاژ نارسانا استفاده می شود.

استفاده از این آلیاژ  با ممانعت از خاصیت مغناطیسی باعث جلوگیری از ایجاد اختلال در سیستم راداری هواپیما ها ، جت ها ، پهپاد ها و … استفاده می شود.

شلنگ های سوخت هواپیمایی توسط شرکت های تولید کننده داخلی و خارجی زیادی تولید و عرضه شده اند ،

اگر برای خرید شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 هواپیمایی نیاز به راهنمایی و مشاوره دارید می توانید با مشاوران ما در این زمینه در ارتباط باشید.

برای جذاب تر شدن شدن ماجرامی خواهیم شما را با سوختگیری هواپیما و سوختگیری موشک در آسمان آشنا کنیم:

1. سوخت گیری هوایی

سوخت‌گیری هوایی یا سوخت‌رسانی هوایی به فرایند انتقال سوخت از یک هواپیما (سوخت‌رسان) به هواپیمای دیگر (سوخت‌گیر) در آسمان و در حین پرواز گفته می‌شود. به‌دلیل مصرف بسیار بالای سوخت درهنگام برخاستن از زمین و اوج‌گیری، سوخت‌گیری هوایی به هواپیما این امکان را می‌دهد که مدت‌زمان بیشتری را در هوا بمانَد و برد عملیاتیِ آن افزایش پیدا کند. به هواپیما یا هلیکوپتری که منتظر دریافت سوخت میباشد receivers گویند.

همچنین به منظقه ای که سوختگیری هوایی در آن انجام می شود AAR TRACK یا Orbit می گویند. هر کشور عضو ناتو منطقه سوختگیری مخصوص به خود را دارد.هر منطقه سوخت گیری ویژگی های مختلفی مثل شعاع, ارتفاع سرعت دارد.منطقه سوخت گیری از 4 بخش مختلف تشکیل شده که عبارت اند از:

• نقطه اولیه سوختگیری ARIP
• نقطه کنترل ARCP
• نقطه اتصال ARAP
• نقطه خروج AREP

ARIP نقطه است که وارد منطقه سوختگیری می شوید و سپس مستقیم به سمت ARCP میروید.

نحوه ورود به منطقه سوختگیری به دو شکل ممکن است اتفاق بیافتد:

1) هواپیما دریافت کننده و تانکر هر دو با هم وارد منطقه شوند.

2) تانکر از قبل وارد منطقه شده است و در شعاع اون منطقه شروع به پرواز میکند تا هواپیما دریافت کننده وارد منطقه شود. این روش در زمان های عملیات های جنگی که تانکر منتظر بازگشت هواپیما ها از عملیات میباشد بیشتر اتفاق میافتد.

زمانی که هواپیما receiver وارد منطقه می شود و تانکر مشغول سوخت رسانی به هواپیما دیگری می باشد هواپیما receivers وارد وضعیت انتظار می شود که به آن recipients holding می گویند و زمانی که تانکر کار سوخت رسانی و تمام کرد توسط واحد کنترل هوایی دستور Clear ارسال میشود.

خلبانی که نیاز به انجام سوخت گیری دارد تا زمان رسیدن به تانکر دائما با واحد کنترل هوایی در ارتباط باشد و بعد از نزدیک شدن به تانکر ارتباط خود با واحد کنترل و قطع می کند و فقط به دستورات تانکر یا اوپراتور سوخت رسان گوش می دهد.

موقعیت های سوختگیری

• Observation: Observation همیشه موقعیت سمت راست تانکر سوخت رسان می باشد و همه هواپیما ها باید از این سمت به تانکر ملحق شوند.
• Pre-contact: در این حالت خلبان موقعیت Observation و ترک کرده و هواپیما و به فاصله چند متری پشت تانکر میرساند.
• Contact: در این حالت یعنی خلبان اجازه این و داره که نزدیک پراب یا بوم سوختگیری شده و عملیات دریافت سوخت را آغاز کند.

فرآیند سوخت گیری هوایی

اولین تلاش موفقیت آمیز برای سوخت گیری هواپیما در هوا در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۳، درست دو دهه پس از اختراع پرواز سنگین‌تر از هوا توسط برادران رایت انجام شد. بر اساس ادعای وزارت دفاع ایالات متحده، دو ستوان یکم سرویس هوایی ارتش، ویرجیل هاین و فرانک دبلیو سیفرت، با منتقل کردن بنزین از طریق شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 گرانش به هواپیمای دیگری که توسط کاپیتان لاول اچ. اسمیت هدایت می‌شد، یک هواپیمای دوباله ملخ دار را سوخت گیری کردند. این اتفاق بلافاصله چشمان نیروی هوایی را به پتانسیل سوخت گیری هوا به هوا باز کرد.

با این حال، این فرآیند به شدت شبیه سوخت‌گیری هوا به هوا نیست که در اوایل دهه ۱۹۲۰ انجام شد و امروزه شامل سیستم‌های بسیار پیچیده‌تری می‌شود. علاوه بر این، سطح دقت مورد نیاز برای خلبانان برای اجرای موفقیت آمیز مانور سوخت گیری هوایی، جای کمی برای خطا باقی می‌گذارد.

توالی پیچیده‌ای که برای سوخت‌گیری لازم است، با قرارگیری دقیق هر دو هواپیما در مجاورت یکدیگر آغاز می‌شود، و اغلب جت‌ها فقط ده متر یا کمی بیشتر از هم فاصله خواهند داشت. این کار تقریباً همیشه در فضای محدود هوایی انجام می‌شود تا از دخالت هر هواپیمایی در فرآیند سوخت گیری جلوگیری شود. دو نوع سیستم مختلف برای سوخت گیری هوایی وجود دارد که هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارند.

انواع روش‌های سوخت‌گیری هوایی

روش‌های سوخت‌رسانی هوایی عبارتند از «روش میله‌پروازی» و روش «میله و مهار چتری». معمولاً هواپیما ها و بالگرد ها، با توجه به مأموریت‌های تعیین‌شده، از یکی از این دو روش استفاده می‌کنند. با این وجود، غلاف‌های سوخت‌گیری می‌توانند با هواپیما های تولید شده هم یکسان‌سازی شوند؛ البته درصورتی‌که از روش میله و مهار چتری استفاده شود. همچنین یک فرد متخصص به نام افسر سوخت‌رسانی هوایی (ARO)، تمام عوامل مربوط به انتقال سوخت را نظارت و کنترل می‌کند و حجم و سرعت سوخت را طبق نیاز هواپیما تنظیم می‌کند.

لازم به ذکر است این نوع سوخت گیری ها تنها منحصر به فرد به هواپیما ها نمی شود و بالگرد ها نیز میتوانند از دو نوع این سوخت گیری استفاده کنند.

1. روش آوند یا میله پروازی

روش آوند یا میله‌پروازی یا بازوی متحرک، (همچنین میله و میله‌گیر) (boom and receptacle)، ظرفیت انتقال سوخت بالا و خوبی را فراهم می‌آورَد، اما نیازمند یک جایگاه متصدی و یک ظرف طراحی‌شدهٔ ویژه است. روش سوخت رسانی با بوم استاندارد نیروی هوایی آمریکا می باشد و کشور دیگه ای که سازنده هواپیما می باشند از آن استفاده نمی کنند.

البته اف 4 های نیروی هوایی ایران چون بر اساس استاندارد نیروی هوایی امریکا می باشند به این روش سوخت دریافت می کنند. در این روش از یک لولهٔ تلسکوپیِ سخت و انعطاف‌ناپذیر به نام «آوند» استفاده می‌شود که در زیر آن دو بال کوچک وجود دارند و آن را در زاویه‌های محدودی هدایت می‌کنند و متصدی داخل هواپیمای سوخت‌رسان، آن را به داخل میله‌گیر هواپیمای سوخت‌گیر متصل می‌کند.

این نوع روش سوخت‌رسانی عموماً برای سوخت‌رسانی به یک هواپیما صورت می‌گیرد و عموماً هواپیماهای گیرنده از نوع دوربرد هستند یا بزرگ‌تر از هواپیماهای جنگندهٔ معمولی هستند. این روش سرعت انتقال بالا تری نسبت به روش کاوند و قیف دارد همچنین با نصب یک تبدیل به بوم امکان سوخت رسانی به روش کاوند و قیف نیز امکان پذیر می شود.

2. روش کاوند و قیف

 

روش کاوند و قیف یا میله و مهار چتری یک روش سوخت‌رسانی با قابلیت سوخت‌رسانی همزمان به چند هواپیماست. در این روش، یک شلنگ به نام «کاوند» به مخزن آئرودینامیکی وصل شده و آن هم به تانکر سوخت متصل است و قسمت دیگر شلنگ به نام که چترشکل است و با میلهٔ خارج‌شده از جنگنده یا دیگر هواپیماها اتصال برقرار می‌کند و عمل سوختگیری هوایی AAR یا IFR صورت می‌گیرد. قسمت مهار چتری یا «قیف» به‌شکل توپ بدمینتون است.

گیرندهٔ سوخت، دارای یک میلهٔ سخت است که در دماغهٔ هواپیما یا در بدنه نصب می‌شود که درهنگام استفاده نشدن از آن به داخل واپس کشیده می‌شود. هواپیمای سوخت‌رسان به‌صورت مستقیم و تراز پرواز می‌کند و شلنگ یا مهار چتری را خارج می‌کند، که تعدادشان می‌تواند بیش از دو شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 باشد. این عمل اجازه می‌دهد تا جنگنده به رابط سوختگیر متصل شود.

هواپیمای جنگنده در عقبِ سوخت‌رسان پرواز می‌کند و مهار چتری را تعقیب می‌کند. فاصلهٔ سوخت‌گیر تا سوخت‌رسان فاصلهٔ معینی است و این فاصله به اندازهٔ طول شلنگ است. کل فرآیند سوخت گیری معمولاً حدود ۱۰ دقیقه طول می‌کشد که برای بمب افکن‌های بین قاره‌ای مانند B-52 Stratofortress استاندارد است. با این حال، برای جنگنده‌های کوچک‌تر، احتمالاً فقط نیمی از این زمان طول می‌کشد.

• هلیکوپتر ها فقط به روش کاوند  قیف و آن هم از تانکر KC-130 توانایی دریافت سوخت دارند به دلیل اینکه هواپیما هرکولس از موتورهای توربوپراب استفاده می کند و فقط این نوع تانکر میتونه سرعت خودش و اندازه هلیکوپتر کم بکنه.
• بعضی از جنگنده ها با نصب غلاف سوخت رسان در زیر بدنه امکان سوخت رسانی یار به یار و فراهم میکنند.
• در نیروی هوایی ایران وظیفه انتقال سوخت بر عهده تانکر های بویینگ 707 و 747 میباشد. که این تانکر در نقش ترابری نیز استفاده می شوند.
• هواپیما هایی مثل هرکولس C-130 که در نقش ترابری از آن استفاده می شود برای انجام عملیات سوخت رسانی از غلاف های سوخت رسانی در زیر بال استفاده می کنند و از سوخت خود هواپیما بذل و بخشش میکنه این زیر اکثرا هواپیما های ترابری امکان نصب دارد.
• علاوه بر سوختگیری هوایی جنگنده های برای افزایش برد عملیاتی خود از تانکر های سوخت خارجی استفاده می کنند. این تانکر ها قابلیت این و دارند که در زمان پرواز از هواپیما جدا شوند.
• امروزه نسل جدیدی از مخازن سوخت خارجی تولید میشود تحت عنوان CFT یا Conformal fuel tank این مخازن به اطراف بدنه جنگنده متصل می شود و نیروی درگ اضافی ندارد و محل اتصال موشک را اشغال نمی کند اما قابلیت رها کردن آن در حین پرواز وجود ندارد.

آینده سوخت گیری هوایی

آینده سوخت‌گیری هوا به هوا بدون شک مستلزم زمان سوخت‌گیری سریع‌تر و سریع‌تر خواهد بود، چیزی که مزیت قابل توجهی را در طول عملیات‌های جنگی ایجاد می‌کند. افزایش اتوماسیون این فرآیند به هدف بسیاری از نیرو‌های هوایی تبدیل شده است و ایرباس A۳۳۰ MRTT اولین هواپیمای سوخت رسانی است که سوخت‌گیری خودکار هوایی را معرفی کرد. این سیستم خودکار فرآیند سوخت گیری هوایی را با کاهش قابل توجه تعداد وظایف مدیریت شده توسط افسر سوخت‌رسانی هوایی ساده‌تر می‌کند. این سیستم یک فرآیند تشخیص تصویر پیشرفته‌ای را انجام می‌دهد تا موقعیت‌های فضایی هر دو هواپیما را به سرعت پردازش کرده و امکان تراز کردن سریع و دقیق یک خط سوخت گیری را فراهم کند.

بر اساس گزارش ها، این سیستم هنوز برای استفاده در طول روز تایید شده است که نشان از کارآیی فوق العاده اش دارد. اما نیاز به تحقیقات و تست‌های بیشتری وجود دارد تا اطمینان حاصل شود که توانمندی سوخت گیری اتوماتیک را می‌تواند برای شرایط آب و هوایی و دید نامناسب به کار گرفت. شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01

درباره ی ما

صنعت سوخت یکی از بزرگترین ارائه دهندگان تجهیزات نفت و جایگاه سوخت در کشور با تکیه بر دانش چندین ساله و استفاده از متخصصین فعال در این صنعت و همکاری با شرکت های معتبر دنیا در زمینه ی صنایع نفت و سوخت برآن شده تا محصولات را با کیفیت اصلی و بدون واسطه و گارانتی برگشت در اختیار مصرف کنندگان قرار دهد . سوخت رسان هواپیما و موشک رفیولر
همچنین این مجموعه با هدف جلوگیری از هدر رفت سرمایه و وقت مصرف کنندگان این امکان را فراهم نموده تا با مشاوره رایگان کارشناسان محصولات را به صورت تخصصی برای شما ارزیابی نماید.

شرکت صنعت سوخت با بهره گیری از کارشناسان متخصص در زمینه ی سوخت و تجهیزات نفت به منظور شناخت دقیق مصرف کننده از محصولات و استفاده از محصولات با کیفیت اصل درکشور وجلوگیری از عرضه محصولات تقلبی و کارگاهی به اسم اصل با سرمایه گزاری وسیع در این بخش و همکاری با شرکت های معتبر دنیا اماده ارائه انواع تجهیزات ابزار دقیق و صنعت نفت وسوخت می باشد جهت دریافت مشاوره تخصصی رایگان شلنگ سوخت هوایی SGS-NCR01 با ما در ارتباط باشید هدف این مجموعه ارتقای محصولات نفتی و ابزار دقیق کشور با صنعت رپز دنیا می باشد.